နွားမကြီးခမျာ ဝယ်တဲ့နေ့ကစပြီး အစာမစားပဲ မျက်ရည်တွေနဲ့ အော်ပဲအော်နေလို့ အရင်ပိုင်ရှင်အား မေးကြည့်တော့မှ

နွားမကြီးခမျာ ဝယ်တဲ့နေ့ကစပြီး အစာမစားပဲ မျက်ရည်တွေနဲ့ အော်ပဲအော်နေလို့ အရင်ပိုင်ရှင်အား မေးကြည့်တော့မှ

နွားမကြီးခမျာ ဝယ်တဲ့နေ့ကစပြီး အစာမစားပဲ မျက်ရည်တွေနဲ့ အော်ပဲအော်နေလို့ အရင်ပိုင်ရှင်အား မေးကြည့်တော့မှ

ဦးဝင်းမောင် တစ်ယောက် ညနေကျောင်းဆင်း ချိန်တွင် သားဖြစ်သူပြန် လာမှာကို တွေးပြီး စိုးရိမ်နေမိသည်။”ဖေကြီးရေ ဖေကြီး” ဟော သားပြန်လာပြီ လှမ်းကြည့် လိုက်တော့

သားငယ်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာ လည်းမကောင်း သားဖြစ်က ရုတ်တရက် ဖေကြီး ဒီနေ့ ညိုညို လာ လည်းမကြိုဘူး အိမ်မှာလည်း မတွေ့ဘူး ဖေကြီး ဘယ်ရောက် သွားတာလဲ

သားဖြစ်သူ၏ မေးခွန်းကို ဦးဝင်းမောင် တစ်ယောက်ဖြေရန် ခက်ခဲနေ သားရယ် သားနဲ့ ညိုညိုနဲ့ သံယောဇဉ်ကို ဖေကြီးသိ ပါတယ် ကွယ်။ဒါပေမယ့် ဖေကြီးတို့စပါးက ဒီနှစ်

နွားမကြီးခမျာ ဝယ်တဲ့နေ့ကစပြီး အစာမစားပဲ မျက်ရည်တွေနဲ့ အော်ပဲအော်နေလို့ အရင်ပိုင်ရှင်အား မေးကြည့်တော့မှ

နွားမကြီးခမျာ ဝယ်တဲ့နေ့ကစပြီး အစာမစားပဲ မျက်ရည်တွေနဲ့ အော်ပဲအော်နေလို့ အရင်ပိုင်ရှင်အား မေးကြည့်တော့မှ

နွားမကြီးခမျာ ဝယ်တဲ့နေ့ကစပြီး အစာမစားပဲ မျက်ရည်တွေနဲ့ အော်ပဲအော်နေလို့ အရင်ပိုင်ရှင်အား မေးကြည့်တော့မှ

မအောင်လို့ စားဖို့အနိုင်နိုင် ဖြစ်နေ တယ်လေ။ နောက်နေ့အတွက် အဖေတို့မှာ ဆန်ဖိုး မရှိတော့လို့ ညိုညိုကို ဖေကြီး ရောင်းလိုက် ရတယ်ကွယ် ဆိုပြီးစကားလည်းဆုံးရော သားငယ်လေးက

ညိုညိုကိုပြန်ခေါ်ပေးဆိုပြီး ငိုလိုက်တာမှ ချော့လို့မရအောင်ပဲ။မတတ်နိုင်ဘူးလေ နောက်နေ့တွေအတွက် ဝမ်းစာက အရေးကြီးတယ်မလား သည်းခံရမှာပေါ့ဆိုပြီး သားငယ် အငိုတိတ်တဲ့

အထိစောင့်ပြီး နားလည်အောင်ပြောပြ မယ်ဆိုပြီး ဦဝင်းမောင် စိတ်ထဲ တွေးနေမိသည်။ သို့ပေမယ့်လည်း သားငယ်ကတော့ ညိုညိုမပါရင်ကျောင်းမသွားဘူး ဟုဆိုကာ ပေကပ်ကပ်လုပ်နေလေရဲ့

နွားမကြီးခမျာ ဝယ်တဲ့နေ့ကစပြီး အစာမစားပဲ မျက်ရည်တွေနဲ့ အော်ပဲအော်နေလို့ အရင်ပိုင်ရှင်အား မေးကြည့်တော့မှ

ထမင်းလည်းမစား အဲ့လိုနဲ့ သုံးရက်လောက်ကြာတော့ သားငယ်လေး အပြင်းဖျားရော အဖေဖြစ်သူကဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဆေးလည်းမသောက်ဘူး ဘာမှလည်းမစားဘူး။ညနေရောက်တော့

ခြံဝမှာ ခြူသံလေးနဲ့ ညိုညိုအော်သံကြားတော့ သားငယ်လေးခေါင်းထောင်ကြည့်ပြီး ညို ညိုဆီကို အပြေးနှင်ပြီး ဖက်ပြီး ငိုပါတော့တယ်။ ဒါနဲ့ ညိုညိုကိုဝယ်သွားတဲ့ ကိုခင်မြင့်က

နွားမကြီးခမျာ ဝယ်တဲ့နေ့ကစပြီး အစာမစားပဲ မျက်ရည်တွေနဲ့ အော်ပဲအော်နေလို့ အရင်ပိုင်ရှင်အား မေးကြည့်တော့မှ

နွားမကြီးခမျာ ဝယ်တဲ့နေ့ကစပြီး အစာမစားပဲ မျက်ရည်တွေနဲ့ အော်ပဲအော်နေလို့ အရင်ပိုင်ရှင်အား မေးကြည့်တော့မှ

နွားမကြီးခမျာ ဝယ်တဲ့နေ့ကစပြီး အစာမစားပဲ မျက်ရည်တွေနဲ့ အော်ပဲအော်နေလို့ အရင်ပိုင်ရှင်အား မေးကြည့်တော့မှ

ဒီနွားမကြီး ကျွန်တော့်အိမ် ရောက်တဲ့နေ့ကတည်းက အစာလည်းမစားဘူး မျက်ရည်တွေနဲ့ နေ့တိုင်းပဲ အော်ပဲအော်နေတာဗျာ ကျွန်တော်လည်း အစကတော့ ဒီလိုပဲအနေစိမ်းလို့ မစားတာ

ထင်တယ်ဆိုပြီး စောင့်ကြည့်နေတာအခုက တစ်ရက်မဟုတ် နှစ်ရက်မဟုတ်နဲ့ သုံးရက်လောက်ဖြစ်လာတော့ ကျွန်တော် သနားလာတယ် သိလည်း သိချင်လာတယ်ဘာ့ကြောင့်လဲဆိုတာ

အဲ့ဒါနဲ့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကိုမေးမယ်ဆိုပြီး သူ့ပါခေါ်လာတာဦးဝင်းမောင်ရေ အော် ဒါက ဒီလိုဗျ ဦးဝင်းမောင်က ရှင်းပြလေသည်။ ကျွန်တော့် ဇနီးဆုံးတော့ သားငယ်လေးက လသားအရွယ်

ပဲရှိသေးတယ် အဲ့အချိန်မှာ ညိုညိုကလည်း သားကျထားတော့မိခင်နို့အစား ဒီနွားမကြီးရဲ့ နို့ကို ကျိုချက်ပြီးတိုက်ရတယ် အဲ့မှာ နို့တိုက်ဖို့က သားလေးအတွက်ပူစရာမလိုတော့ဘူး နောက်

နွားမကြီးခမျာ ဝယ်တဲ့နေ့ကစပြီး အစာမစားပဲ မျက်ရည်တွေနဲ့ အော်ပဲအော်နေလို့ အရင်ပိုင်ရှင်အား မေးကြည့်တော့မှ

နွားမကြီးခမျာ ဝယ်တဲ့နေ့ကစပြီး အစာမစားပဲ မျက်ရည်တွေနဲ့ အော်ပဲအော်နေလို့ အရင်ပိုင်ရှင်အား မေးကြည့်တော့မှ

နွားမကြီးခမျာ ဝယ်တဲ့နေ့ကစပြီး အစာမစားပဲ မျက်ရည်တွေနဲ့ အော်ပဲအော်နေလို့ အရင်ပိုင်ရှင်အား မေးကြည့်တော့မှ

အရွယ်နည်းနည်းကြီး လမ်းလျှောက်တတ်တော့လည်း ဒီညိုညိုနဲ့ပဲ ဆော့တာလေ။နောက် မူကြိုထားတဲ့ အရွယ်မှာလည်း သူ့ကို ညိုညိုက မူကြိုအထိလိုက်ပို့တယ်။ ညနေဆိုလည်း

မူကြိုအထိသွားကြိုတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် သားငယ်လေးက ညိုညိုကို သံယောဇဉ် ဖြစ်နေတာကိုခင်မြင့်က အော် ဒါကြောင့် သူသားလေးကို သံယောဇဉ်ဖြစ်ပြီးမနေနိုင်တာကိုဆိုပြီး

ကိုခင်မြင့်က ညိုညိုကို ဦးဝင်းမောင်ထံ ပြန်ပေးခဲ့ပါတယ်။ သားလေးနဲ့ ညိုညိုတို့ရဲ့ သံယောဇဉ် ကိုမခွဲရက်နိုင်တာကြောင့်အရင်ဝယ်ထားတဲ့ ပိုက်ဆံကိုတောင်မှ ပြန်မယူသွားတော့ပဲ

ဒီအတိုင်းပြန်ခဲ့ပါတယ်။လူနဲ့တိရိစ္ဆာန်လေးတွေ ကြားကသံယောဇဉ်တွေဟာ ပြောမပြတတ်အောင်ကို ကြီးမားကြပါတယ်။ အားလုံးပဲ နေကောင်း ကျန်းမာ ကြပါစေဗျာ။

Credit

Unicode

ႏြားမႀကီးခမ်ာ ဝယ္တဲ့ေန႔ကစၿပီး အစာမစားပဲ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ေအာ္ပဲေအာ္ေနလို႔ အရင္ပိုင္ရွင္အား ေမးၾကည့္ေတာ့မွ

ဦးဝင္းေမာင္ တစ္ေယာက္ ညေနေက်ာင္းဆင္း ခ်ိန္တြင္ သားျဖစ္သူျပန္ လာမွာကို ေတြးၿပီး စိုးရိမ္ေနမိသည္။”ေဖႀကီးေရ ေဖႀကီး” ေဟာ သားျပန္လာၿပီ လွမ္းၾကည့္ လိုက္ေတာ့

သားငယ္ျဖစ္သူ၏ မ်က္ႏွာ လည္းမေကာင္း သားျဖစ္က ႐ုတ္တရက္ ေဖႀကီး ဒီေန႔ ညိဳညိဳ လာ လည္းမႀကိဳဘူး အိမ္မွာလည္း မေတြ႕ဘူး ေဖႀကီး ဘယ္ေရာက္ သြားတာလဲ

သားျဖစ္သူ၏ ေမးခြန္းကို ဦးဝင္းေမာင္ တစ္ေယာက္ေျဖရန္ ခက္ခဲေန သားရယ္ သားနဲ႔ ညိဳညိဳနဲ႔ သံေယာဇဥ္ကို ေဖႀကီးသိ ပါတယ္ ကြယ္။ဒါေပမယ့္ ေဖႀကီးတို႔စပါးက ဒီႏွစ္

နွားမကြီးခမျာ ဝယ်တဲ့နေ့ကစပြီး အစာမစားပဲ မျက်ရည်တွေနဲ့ အော်ပဲအော်နေလို့ အရင်ပိုင်ရှင်အား မေးကြည့်တော့မှ

နွားမကြီးခမျာ ဝယ်တဲ့နေ့ကစပြီး အစာမစားပဲ မျက်ရည်တွေနဲ့ အော်ပဲအော်နေလို့ အရင်ပိုင်ရှင်အား မေးကြည့်တော့မှ

နွားမကြီးခမျာ ဝယ်တဲ့နေ့ကစပြီး အစာမစားပဲ မျက်ရည်တွေနဲ့ အော်ပဲအော်နေလို့ အရင်ပိုင်ရှင်အား မေးကြည့်တော့မှ

မေအာင္လို႔ စားဖို႔အႏိုင္ႏိုင္ ျဖစ္ေန တယ္ေလ။ ေနာက္ေန႔အတြက္ အေဖတို႔မွာ ဆန္ဖိုး မရွိေတာ့လို႔ ညိဳညိဳကို ေဖႀကီး ေရာင္းလိုက္ ရတယ္ကြယ္ ဆိုၿပီးစကားလည္းဆုံးေရာ သားငယ္ေလးက

ညိဳညိဳကိုျပန္ေခၚေပးဆိုၿပီး ငိုလိုက္တာမွ ေခ်ာ့လို႔မရေအာင္ပဲ။မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ ေနာက္ေန႔ေတြအတြက္ ဝမ္းစာက အေရးႀကီးတယ္မလား သည္းခံရမွာေပါ့ဆိုၿပီး သားငယ္ အငိုတိတ္တဲ့

အထိေစာင့္ၿပီး နားလည္ေအာင္ေျပာျပ မယ္ဆိုၿပီး ဦဝင္းေမာင္ စိတ္ထဲ ေတြးေနမိသည္။ သို႔ေပမယ့္လည္း သားငယ္ကေတာ့ ညိဳညိဳမပါရင္ေက်ာင္းမသြားဘူး ဟုဆိုကာ ေပကပ္ကပ္လုပ္ေနေလရဲ႕

နွားမကြီးခမျာ ဝယ်တဲ့နေ့ကစပြီး အစာမစားပဲ မျက်ရည်တွေနဲ့ အော်ပဲအော်နေလို့ အရင်ပိုင်ရှင်အား မေးကြည့်တော့မှ

ထမင္းလည္းမစား အဲ့လိုနဲ႔ သုံးရက္ေလာက္ၾကာေတာ့ သားငယ္ေလး အျပင္းဖ်ားေရာ အေဖျဖစ္သူကဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ေဆးလည္းမေသာက္ဘူး ဘာမွလည္းမစားဘူး။ညေနေရာက္ေတာ့

ၿခံဝမွာ ျခဴသံေလးနဲ႔ ညိဳညိဳေအာ္သံၾကားေတာ့ သားငယ္ေလးေခါင္းေထာင္ၾကည့္ၿပီး ညိဳ ညိဳဆီကို အေျပးႏွင္ၿပီး ဖက္ၿပီး ငိုပါေတာ့တယ္။ ဒါနဲ႔ ညိဳညိဳကိုဝယ္သြားတဲ့ ကိုခင္ျမင့္က

နွားမကြီးခမျာ ဝယ်တဲ့နေ့ကစပြီး အစာမစားပဲ မျက်ရည်တွေနဲ့ အော်ပဲအော်နေလို့ အရင်ပိုင်ရှင်အား မေးကြည့်တော့မှ

နွားမကြီးခမျာ ဝယ်တဲ့နေ့ကစပြီး အစာမစားပဲ မျက်ရည်တွေနဲ့ အော်ပဲအော်နေလို့ အရင်ပိုင်ရှင်အား မေးကြည့်တော့မှ

နွားမကြီးခမျာ ဝယ်တဲ့နေ့ကစပြီး အစာမစားပဲ မျက်ရည်တွေနဲ့ အော်ပဲအော်နေလို့ အရင်ပိုင်ရှင်အား မေးကြည့်တော့မှ

ဒီႏြားမႀကီး ကြၽန္ေတာ့္အိမ္ ေရာက္တဲ့ေန႔ကတည္းက အစာလည္းမစားဘူး မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ေန႔တိုင္းပဲ ေအာ္ပဲေအာ္ေနတာဗ်ာ ကြၽန္ေတာ္လည္း အစကေတာ့ ဒီလိုပဲအေနစိမ္းလို႔ မစားတာ

ထင္တယ္ဆိုၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ေနတာအခုက တစ္ရက္မဟုတ္ ႏွစ္ရက္မဟုတ္နဲ႔ သုံးရက္ေလာက္ျဖစ္လာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ သနားလာတယ္ သိလည္း သိခ်င္လာတယ္ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆိုတာ

အဲ့ဒါနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကိုေမးမယ္ဆိုၿပီး သူ႔ပါေခၚလာတာဦးဝင္းေမာင္ေရ ေအာ္ ဒါက ဒီလိုဗ် ဦးဝင္းေမာင္က ရွင္းျပေလသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ ဇနီးဆုံးေတာ့ သားငယ္ေလးက လသားအ႐ြယ္

ပဲရွိေသးတယ္ အဲ့အခ်ိန္မွာ ညိဳညိဳကလည္း သားက်ထားေတာ့မိခင္ႏို႔အစား ဒီႏြားမႀကီးရဲ႕ ႏို႔ကို က်ိဳခ်က္ၿပီးတိုက္ရတယ္ အဲ့မွာ ႏို႔တိုက္ဖို႔က သားေလးအတြက္ပူစရာမလိုေတာ့ဘူး ေနာက္

နွားမကြီးခမျာ ဝယ်တဲ့နေ့ကစပြီး အစာမစားပဲ မျက်ရည်တွေနဲ့ အော်ပဲအော်နေလို့ အရင်ပိုင်ရှင်အား မေးကြည့်တော့မှ

နွားမကြီးခမျာ ဝယ်တဲ့နေ့ကစပြီး အစာမစားပဲ မျက်ရည်တွေနဲ့ အော်ပဲအော်နေလို့ အရင်ပိုင်ရှင်အား မေးကြည့်တော့မှ

နွားမကြီးခမျာ ဝယ်တဲ့နေ့ကစပြီး အစာမစားပဲ မျက်ရည်တွေနဲ့ အော်ပဲအော်နေလို့ အရင်ပိုင်ရှင်အား မေးကြည့်တော့မှ

အ႐ြယ္နည္းနည္းႀကီး လမ္းေလွ်ာက္တတ္ေတာ့လည္း ဒီညိဳညိဳနဲ႔ပဲ ေဆာ့တာေလ။ေနာက္ မူႀကိဳထားတဲ့ အ႐ြယ္မွာလည္း သူ႔ကို ညိဳညိဳက မူႀကိဳအထိလိုက္ပို႔တယ္။ ညေနဆိုလည္း

မူႀကိဳအထိသြားႀကိဳတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ သားငယ္ေလးက ညိဳညိဳကို သံေယာဇဥ္ ျဖစ္ေနတာကိုခင္ျမင့္က ေအာ္ ဒါေၾကာင့္ သူသားေလးကို သံေယာဇဥ္ျဖစ္ၿပီးမေနႏိုင္တာကိုဆိုၿပီး

ကိုခင္ျမင့္က ညိဳညိဳကို ဦးဝင္းေမာင္ထံ ျပန္ေပးခဲ့ပါတယ္။ သားေလးနဲ႔ ညိဳညိဳတို႔ရဲ႕ သံေယာဇဥ္ ကိုမခြဲရက္ႏိုင္တာေၾကာင့္အရင္ဝယ္ထားတဲ့ ပိုက္ဆံကိုေတာင္မွ ျပန္မယူသြားေတာ့ပဲ

ဒီအတိုင္းျပန္ခဲ့ပါတယ္။လူနဲ႔တိရိစာၦန္ေလးေတြ ၾကားကသံေယာဇဥ္ေတြဟာ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ကို ႀကီးမားၾကပါတယ္။ အားလုံးပဲ ေနေကာင္း က်န္းမာ ၾကပါေစဗ်ာ။